บทที่ 13 ทำไมไม่ควรคิดถึงแต่อนาคต!

เคยไหมครับ รู้สึกว่างานที่ทำอยู่มันไม่เห็นจะมีแววพาเราไปยังฝันได้ ตื่นมาก็ลุยรถติดไปทำงาน พักเที่ยงก็ออกลุยไปหาอะไรกินง่ายๆ บ่ายๆ อาจแวะลงไปซื้อชาไข่มุกแก้ง่วง แล้วเย็นเลิกงานก็ถึงเวลาลุยรถติดกลับบ้านดูเป็นหนูติดจั่นที่ดูแล้วก็เพลียหัวใจ

หลายคนแนะนำให้มองอยาคตเข้าไว้ ให้คิดซะว่า ที่ทำอยู่มันแค่ชั่วคราว จนกว่าเราจะหาไอเดียดีๆได้

แต่ผมคิดต่าง ผมว่าถ้าเราเอาความหวังไว้กับอนาคตซะทั้งหมด เราอาจตกหลุม 2-3 หลุมที่ทำให้เราไปไม่ถึงสิ่งที่หวัง ทำไมหรือครับ ลองคิดดูนะครับ เวลาที่เราไม่คิดว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นเรื่องสำคัญ เราก็มักจะทำมันให้แค่เสร็จๆไปโดยไม่ได้คิดว่าจะทำยังไงให้มันออกมาดีที่สุดซึ่งแน่นอนก็จะสะท้อนออกมาในผลงานของเรา โดยมากก็มักจะไม่ได้ดีเท่าที่ควร พอเป็นอย่างนั้น เกิดอะไรขึ้นครับ นายก็ไม่ประเมินงานดีๆให้แน่นอน ซึ่งกระทบตรงกับผลตอบแทนทั้งเรื่องเงินเดือนและโบนัสหลายคนอาจบอกว่าไม่แคร์ เพราพไม่ได้วางแผนจะทำงานที่นี่นาน แต่ที่จริงผลกระทบมันสะท้อนไกลกว่านั้นครับ

นายและเพื่อนร่วมงานทุกคนในวันนี้อาจเป็นคนสำคัญสำหรับอนาคตเราในวันหน้า เขาอาจเปลี่ยนงานไปเป็นนานที่องค์กรที่เราอยากไป อาจกลายมาเป็นลูกค้าคนสำคัญ อาจเป็นเพื่อนของคนที่มีอำนาจรับเราไปทำงาน ลองดูว่า ถ้าพวกเขามองว่าเราทำงานไม่เข้าขั้น คุณคิดว่าความคิดนี้ที่มีต่อเราจะเปลี่ยนแปลงง่ายๆไหม

การตั้งใจในวันนี้กับสิ่งที่ทำให้ได้ดีที่สุด นอกจากจากสร้างชื่อเสียงดีๆติดตัวแล้ว ยังสร้างความมั่นใจให้ตัวเราอย่างยิ่ง คนเราถ้ามั่นใจในตัวเอง (แบบมีผลงานมาเป็นหลักฐาน) จะทำอะไรก็รุ่งครับ 🙂

”เก็บ “อนาคต” ไว้ในกระเป๋า แล้วหันมาสนใจ “ปัจจุบัน” ให้เต็มที่”