บทที่ 14 “คิดการใหญ่” อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างที่คิด

ในตำนานอินเดียโบราณ มีเจ้าหญิงผู้ทรงอำนาจอยู่คนหนึ่ง ประสงค์จะให้ทุกหนทางที่เธอเดินย่ำไปมีแต่ความนุ่มนวลสบายฝ่าเท้า เธอจึงสั่งคณะขุนนางให้ทำโปรเจ็กต์ปูทางเดินทั้งเมืองด้วยหนังสัตว์ชั้นดี ขุนนางทั้งหลายได้ฟังก็เหงื่อตก คิดไม่ออกว่าต้องทำยังไงถึงจะได้หนังสัตว์มากมายเพื่อปูได้ขนาดนั้น

แต่แล้วก็มีขุนนางหัวใสอยู่คนหนึ่งที่พบหนทางสว่าง เขาได้เข้าเฝ้าเจ้าหญิงในวันรุ่งขึ้นพร้อมถวายสิ่งของที่จะทำให้เจ้าหญิงเดินแล้วนุ่มเท้าตามพระประสงค์ เมื่อเจ้าหญิงเปิดออกดูก็พบหนังสัตว์ชั้นดีที่ถูกตัดและเย็บให้เข้ากับทรงเท้าของเธอ จริงอย่างที่ขุนนางหัวใสบอก เธอสามารถเดินไปทุกที่ด้วยแผ่นหนังสวมเท้าในทุกย่างก้าวโปรเจ็กต์ปูทุกทางเดินด้วยหนังสัตว์ก็ถูกพับไป ขุนขนางได้รับคำชื่นชมจากทุกคน ส่วนแผ่นหนังต่อมาก็กลายมาเป็นสิ่งที่ทุกคนใส่ในยาม “รองเท้า”

ถึงจะเป็นนทานสนุกๆ แต่ก็สอนเราได้ว่า คิดการอะไร ถ้าตีโจทย์ให้แตก ทำความเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงได้ เราอาจหาทางออกที่ดีที่สุดโดยใช้กำลังน้อยกว่ามหาศาล

และอีกข้อสำคัญคือ…
สิ่งที่นายสั่งก็อาจไม่ใช่หนทางที่ดีที่สุดเสมอไป

“คิดการใหญ่” อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างที่คิด