บทที่ 31 กังวลไปทำไม “งานใหญ่ๆ” มันก็แค่ “งานย่อยๆ” หลายงานมารวมกัน

กังวลไปทำไม “งานใหญ่ๆ” มันก็แค่ “งานย่อยๆ” หลายงานมารวมกัน

เวลาเจองานใหญ่ๆ เคยไหมครับที่รู้สึกว่ามันล้นมือ จับต้นชนปลายไม่ถูก
จนเหมือนกับกำลังหลงทางอยู่ ทำได้แค่ตั้งรับ จัดการเรื่องที่เข้ามาหาตัวในแต่ละวันให้จบๆไป

ลองเปลี่ยนจากการตั้งรับมาเป็นการลุกขึ้นมาจัดการอย่างเป็นระบบดูครับ

งานทุกโปรเจ็กต์ ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่ ยาก ซับซ้อนมากแค่ไหน
เชื่อไหมครับว่าเราสามารถทลายมันออกมาเป็นงานย่อยๆ ที่มีเป้าหมายบุคคล
ขั้นตอนที่เกี่ยวข้อง และกำหนดเวลาของมันเอง แต่สิ่งที่คุณต้องทำก็คือ “ให้เวลา”
กับการชำแหละเนื้องานออกเป็นส่วนๆ เป็นกลุ่มย่อยๆ ดูว่าอะไรเกี่ยวเนื่องอะไร
มีใครบ้างที่ต้องรับผิดชอบส่วนไหน เดดไลน์ของงานย่อยใหม่ที่ต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ เพราะมันอาจกระทบกับส่วนอื่นๆ ฯลฯ

ถ้าทำได้ตั้งแต่เริ่มก็จะดีที่สุด แต่ถ้าเริ่มไปแล้ว ก็ไม่สายเกินไปที่จะลุกขึ้นมาจัดการมันอยู่ดี

เมื่อคุณเห็นภาพใหญ่ของงาน ว่าที่จริงแล้วมันประกอบไปด้วยภาพเล็กๆ
ที่เราเองก็บริหารจัดการได้ไม่ยากอะไรแล้ว เงื่อนปมในหัวที่ขมวดไปมาก็จะคลายลง
คุณจะรู้ว่าตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคืออะไร มันเป็นภาพย่อยที่อยู่ส่วนไหนของภาพใหญ่
ถ้ามีปัญหาก็จะรู้ทันทีว่าเป็นปัญหาจากงานย่อยกลุ่มไหน จะได้แก้เป็นเรื่องๆไป
ไม่ต้องนอนไม่หลับเพราะเหมารวมว่างานทั้งก้อนกำลังมีปัญหา

ที่สำคัญ แทนที่จะมีจุดหมายแค่จุดเดียวเมื่องานทั้งหมดเสร็จคุณจะมีจุดหมายย่อยๆให้ได้
ฉลองเมื่อทำมันเสร็จลงอยู่เรื่อยๆ

พรุ่งนี้คุณจะฉลองความสำเร็จกับ “งานย่อย” ชิ้นไหนดีครับ 🙂

“งานใหญ่…ก็แค่งานย่อยมารวมกัน กังวลไปทำไม”