บทที่ 48 มาลดตำแหน่งของ “นาย” ให้เป็นแค่ “ที่ปรึกษา” กันดีกว่า

วัฒนธรรมไทยสั่งสอนให้เราเคารพนับถือนายเป็นดั่งญาติผู้ใหญ่ เราจึงมักคิดเหมาเอาว่านายมีหน้าที่คอยสั่งสอน แก้ปัญหา ดูแลเอาใจใส่ วางแผนแต่สิ่งดีๆ สำหรับอนาคตให้เราผู้เปรียบเสมือนลูกหลาน

ผมมั่นใจว่านายที่มีคุณสมบัติเช่นนั้นก็มีอยู่บ้าง แต่การไปคาดหวังว่านายทุกคนต้องทำในสิ่งที่เราเองควรเป็นผู้จัดการก็ดูจะเสี่ยงไปนิดสำหรับอนาคต คุณอาจพบว่าสิ่งที่นายวางแผนให้อาจเป็นคนละเรื่องกับสิ่งที่คุณต้องการ หรืออาจผิดหวังในที่สุดเมื่อพบว่าไม่แผนใดๆวางไว้ให้คุณ

เพราะอนาคตเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรับผิดชอบได้นอกจากตัวเราเองเราจึงต้องเป็นคนวางแผนความก้าวหน้าในแบบที่เราต้องการ แล้วค่อยอาศัยให้นายเป็นที่ปรึกษา รับรู้ถึงแผนการนั้นๆ ในด้านหนึ่งนายก็จะรับทราบว่าเราเองมีเป้าหมายอะไรในการทำงาน