ทุกชีวิต คือชีวิตที่มีแต่ทุกข์

ทุกชีวิต คือชีวิตที่มีแต่ทุกข์

ชีวิตสัตว์ที่ยังวนเวียนอยู่ในวัฏสงสารนี้คือ ชีวิตที่ต้องประสบทุกข์ทั้งนั้น เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เราหรือใครก็ตามซึ่งยังไม่พ้นทุกข์จากโลกิยะนี้จะพบสุขจริงแท้

ชีวิตสัตว์ที่ยังวนเวียนอยู่ในวัฏสงสารนี้คือ ชีวิตที่ต้องประสบทุกข์ทั้งนั้น
เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เราหรือใครก็ตามซึ่งยังไม่พ้นทุกข์จากโลกิยะนี้จะพบสุขจริงแท้
แม้บางคนจะบอกว่า ตนไม่มีทุกข์ ตนสบายตั้งแต่เกิดชีวิตนี้จึงมีแต่ความสุข

บุคคลผู้เห็นอย่างนั้นเป็นเหมือนการหลอกตน เพราะมองไม่เห็นความเป็นจริงของชีวิต
เพราะทุกข์นั้นติดตามเรามาตั้งแต่เกิด ดังพระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า ชาติปิ ทุกขา แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์

หลวงปู่จันทา ถาวโร วัดป่าเขาน้อย ท่านกล่าวถึงทุกข์เพราะการเกิดได้อย่างน่าเห็นภาพว่า

“ชาติ ความเกิดเป็นทุกข์ ทุกข์เพราะความเกืดนั่นแหละ
ก่อนเวลาจะคลอด แม่เจ็บท้อง เจ็บทวารเบา เจ็บทุกอย่างเหมือนมันจะขาดทิ้ง
ลองถามผู้หญิงที่คลอดบุตร เขาบอกเหมือนมันเอามีดแหกออกมาทั้งนั้น

เราคลอดออกมาตอนแรกนั้น หัวมันยาว ดันออกจากช่องแคบๆ พอพ้นออกมาได้
ความรู้สึกมันคล้ายกับตกเหว จึงส่งเสียงร้องให้พ่อแม่ช่วย ว้า ช่วยว้า

ถ้าลูกตัวใหญ่ มันดันออกมาจนทวารเบาแม่ฉีกขาด บางรายติดคาอยู่
ก็ต้องหาหมอมาช่วยด้วยคาถา สมัยก่อนนะ ลูบไปลูบมาก็คลอดลูกออกมา
ลูกออกมาแล้ว ยังเหลือรกคาอยู่อีก ก็ต้องให้หมอมาล้วงมาดึงไป

นี่! กว่าจะคลอดลูกออกมาแต่ละคนมาได้มันหลายประเด็น แม่นั้นแทบประดาตาย
เราออกมาแล้วก็แสนทุกข์ยาก ตนเองก็เป็นทุกข์ พ่อแม่ก็เป็นทุกข์ ปู่ย่าตายายก็เป็นทุกข์
โดยเฉพาะแม่นี่แสนทุกข์แสนยาก บางรายผอมเหมือนเป็นไข้ เปลี่ยนสภาพเดิมหมด
น้ำเนื้อ น้ำหนัง น้ำเอ็น กระดูก ก็แบ่งสันเป็นส่วนๆ มาผสมกันเป็นสมบัติของเรา
นั่นแหละเป็นทุกข์ ฉะนั้น พระอริยเจ้าจึงกลัวการเกิด ไม่อยากเกิดอีก เพราะเกิดนี่เป็นต้นเหตุ ถ้าไม่เกิดก็ไม่ทุกข์”

นี่แค่เริ่มต้นชีวิตยังทุกข์หนักขนาดนี้ ยังไม่นับสิ่งที่เป็นทุกข์อย่างอื่นอีกมากมาย แต่ในเมื่อถือกำเนิดเกิดกายมาแล้วนั้น
จะทำอย่างไร
 ไม่ให้ถูกทุกข์กัดกินมากไป เพราะโดยวิสัยของปราชญ์ท่านกล่าวว่า “ทุกข์นั้นมันมีไว้สำหรับเห็น มิได้มีไว้สำหรับเป็น”
ดูอย่างในหลักอริยสัจ ท่านก็สอนไว้ชัดเจนว่า ทุกข์เป็นสิ่งที่ต้องรู้ มิใช่ละ ถ้าจะละต้องละที่สมุทัยคือเหตุให้เกิดทุกข์

การศึกษาทุกข์ของผู้อื่น เป็นอีกทางหนึ่งที่ทำให้เรารับมือกับทุกข์ได้
และผู้ที่เข้าสู่กระแสธรรม ส่วนใหญ่ก็ประสบกับทุกข์ด้วยกันทั้งสิ้น
แต่ท่านก็ถอนทุกข์ออกไปได้ มีแต่ใจที่ผ่องใสแม้ในยามมีทุกข์เบียดเบียนนั้น